معیار اول؛ توانایی علمی و مهارتی
توانایی فقط رتبه کنکور نیست. پایه در درس‌های اصلی، مهارت ارتباطی، تحمل کار عملی و سبک حل مسئله مشخص می‌کند داوطلب در کدام رشته احتمال سازگاری بیشتری دارد.
معیار دوم؛ علاقه به درس و محیط کار
علاقه باید به محتوای رشته و محیط شغلی مربوط باشد، نه فقط عنوان پرطرفدار. داوطلبی که نام یک حرفه را دوست دارد باید ببیند آیا از درس‌های دانشگاهی و فعالیت روزانه آن نیز استقبال می‌کند.
معیار سوم؛ بازار کار و نیاز جامعه
بازار کار امروز تضمین چهار سال بعد نیست. بهتر است تنوع مسیرهای شغلی، امکان ساخت مهارت مکمل و نیاز منطقه محل زندگی بررسی شود. آمار استخدام یک سال نباید تنها مبنای انتخاب باشد.
معیار چهارم؛ شرایط واقعی زندگی
هزینه، امکان مهاجرت به شهر دیگر، وضعیت خوابگاه، مسئولیت خانوادگی و محدودیت جسمی بخشی از شرایط واقعی زندگی هستند. نادیده‌گرفتن این عوامل ممکن است حتی یک انتخاب مطلوب علمی را غیرقابل اجرا کند.
چگونه چهار معیار را امتیازدهی کنیم؟
برای هر ترکیب رشته‌محل به چهار معیار از یک تا پنج امتیاز بدهید و دلیل هر امتیاز را بنویسید. سپس گزینه‌های دارای ضعف جدی را جدا کنید و ترتیب باقی‌مانده را با ترجیح واقعی بچینید.