علاقه نقطه شروع است، نه تمام انتخاب رشته
انتخاب رشته فقط با نوشتن نام چند رشته محبوب کامل نمی‌شود. علاقه برای ادامه‌دادن مسیر تحصیلی لازم است، اما اگر با توانمندی فرد، شیوه آموزش رشته و فرصت‌های واقعی پس از فارغ‌التحصیلی هماهنگ نباشد، ممکن است به تغییر رشته یا ترک تحصیل منجر شود.
معیار اول؛ خودشناسی واقعی
خودشناسی یعنی داوطلب علایق، توانایی‌های درسی، تحمل فشار، سبک ارتباط با دیگران، شرایط مالی و امکان جابه‌جایی به شهر دیگر را صادقانه بررسی کند. علاقه به یک عنوان شغلی با علاقه به درس‌ها و محیط واقعی آن حرفه یکسان نیست؛ برنامه درسی رشته می‌تواند این تفاوت را آشکار کند.
معیار دوم؛ رشته‌شناسی فراتر از نام رشته
رشته‌شناسی باید شامل دروس دانشگاهی، مهارت‌های لازم، محیط کار، طول دوره، ادامه تحصیل و محدودیت‌های حرفه‌ای باشد. بعضی رشته‌ها ارتباط گسترده با مردم می‌خواهند، برخی کار تحلیلی و فردی بیشتری دارند و بعضی به کارگاه، آزمایشگاه یا حضور میدانی وابسته‌اند. نام دانشگاه نیز نباید جای شناخت رشته را بگیرد.
معیار سوم؛ نیازهای آینده و مسیر شغلی
نیازهای آینده جامعه و بازار کار معیار سوم است. داوطلب باید روندهای فناوری، نیازهای منطقه محل زندگی و امکان ساختن مهارت مکمل را بسنجد. بازار کار امروز تضمین وضعیت چهار سال بعد نیست؛ رشته‌ای که مسیرهای شغلی متنوع‌تر و امکان یادگیری مهارت‌های تازه دارد، در برابر تغییرات انعطاف بیشتری ایجاد می‌کند.
چگونه سه معیار را در فرم ۱۵۰ انتخابی اجرا کنیم؟
برای اجرای این سه معیار، انتخاب‌ها را ابتدا بر اساس علاقه مرتب کنید، سپس گزینه‌های ناسازگار با توانمندی و محدودیت‌های شخصی را حذف کنید و در مرحله سوم درباره برنامه درسی و مسیر شغلی گزینه‌های باقی‌مانده تحقیق کنید. ترتیب نهایی باید نشان دهد اگر در چند گزینه هم‌زمان پذیرفته می‌شدید واقعاً کدام را ترجیح می‌دادید.